Śledztwo to powieść na pozór staroświecka, w tradycyjnym, angielskim stylu. Im dalej jednak zagłębiamy się w zagadkę, tym bardziej odległe zdaje się jej rozwiązanie, a przy tym świat powieści — z poczciwej dekoracji do konwencjonalnego "przestępstwa" —przemienia się w nowoczesną wizję świata-chaosu, świata przepełnionego, w którego labiryncie szukać sobie musimy nowych, nie zawsze godnych zaufania przewodników.
Z początku w tej książce trudno poznać rękę Stanisława Lema. Klasyczny anglosaski kryminał na peryferiach Londynu z głównym bohaterem nieco mniej zdolnym niż ci z Conan Doyle'a albo Agaty Christi (choć ten przeklęty Sheppard - zwierzchnik bohatera - wie zawsze wszystko najlepiej...). Mroczny klimat przycmentarnych kostnic też nieco różni się od świata odnalezionego w "Solaris", "Dziennika gwiazdowych" czy innych. Znikający w tajemniczy sposób zwłoki, przy których wcześniej odnotowywano makabryczne zmiany ułożenia rąk, nóg... Śledczy chwyta się kilku tropów, które skrupulatnie sprawdza żadnemu do końca nie dowierzając - sam czytelnik nie wie któremu wyjaśnieniu dać wiarę. Z każdym kolejnym etapem śledztwa Autor pozbawia nas kryminału częstując za to fantastyką naukową lub też... swoja filozofią przypadku!
Wypominano Lemowi błędy w "Śledztwie" - że Londyn ma niewłaściwą topografię, że metro źle funkcjonuje, że pogoda tam taka szablonowa... Któż jednak myśli szukać poprawności nazw małych angielskich miejscowości, gdy w głowie napastliwie rozpycha się wizja ludzkiego ciała powstającego z martwych, odgryzająca płótno z zasłony by móc się przyodziać a następnie uciekająca poza przycmentarną kostnicę?
Gdzie by się ktoś martwił powtarzalnością mgły w "Śledztwie" gdy nie może znaleźć odpowiedzi na pytanie "Przed czym u licha ten policjant uciekał z bronią w ręku, z tak ogromna trwogą, że wpadł pod samochód?"
Lem jednak powyższych scen nie opisuje, On tylko sprawia, że samemu zaczniesz je sobie wyobrażać...
Nawet jeśli zakończenie przynosi pewien zawód, to jednak pozostawia w głowie mętlik - taki sam jaki ogarnia świat według Lema.
